Natuurlijk gewoon!

Ik geef natuurlijk nog gewoon borstvoeding, maar heel langzaam zijn we wel aan het afbouwen. Feit is ook gewoon dat dit lastig is met een ruim anderhalf jaar oude dreumes, die niet beter weet dan dat het er gewoon bij hoort. Hem nu weigeren te mogen drinken bij mama zorgt voor drama. Ik vind het wel prima, en om eerlijk te zijn heb ik nooit goed begrepen hoe ik zou moeten afbouwen, ook niet toen ik een paar weken na zijn geboorte enorm twijfelde of het allemaal wel ging lukken met de borstvoeding. Afbouwen leek me toen alleen maar nog lastiger en ingewikkelder, dus gingen we gewoon door. En afbouwen blijkt nog steeds lastig en nu vooral ook onhandig, dus waarom zou ik er moeite voor doen? Oh ja, ik was een luie ouder hè ;) Bij deze wordt dat dus weer bevestigd.

Maar nu hij sinds een paar weken beter doorslaapt, is er een nachtvoeding komen te vervallen en drinkt hij alleen nog 's avonds voor het slapen gaan en 's ochtends bij het wakker worden bij me. De enkele keer dat hij nog wel 's nachts wakker wordt, mag hij ook best nog wat drinken - dan slapen we tenminste allemaal het snelste weer verder. Uit onderzoek blijkt overigens dat moeders die borstvoeding geven meer slapen dan moeders die kunstvoeding geven, en hun slaap is van betere kwaliteit. Gelukkig maar, want we hebben een vroege vogel die om 5.00 's ochtends wakker is, dus ik kan een goede nachtrust wel gebruiken. 's Ochtends om een uur of 5 ben ik ook nog heel blij dat ik borstvoeding geef, want al drinkend dutten we nog een half uurtje verder in bed. Maar daarna is hij toch echt klaarwakker, springt hij uit bed, doet de lamp op mijn nachtkastje aan, lacht een keer vrolijk en begint te puzzelen of boekjes te lezen. Als we geluk hebben, doet hij dat op de grond en kunnen we nog even verder dommelen, maar meestal belanden de puzzel (incl. 35 boerderijdieren, tractors, e.d.) en de boekjes bij ons in bed en zijn we een half uur later alle drie druk op zoek naar het puzzelstukje met de hond dat tussen de matras en de bedombouw verdwenen is. Goedemorgen!

Laatst had ik een buurvrouw op bezoek met haar zoontje van 2. Al kletsend over de kinderen kwam ter sprake dat hij 's ochtends in bed nog wel eens een fles pap krijgt, op een manier alsof het de normaalste zaak van de wereld is, "ja, en dan na de papfles bla bla bla". Het woordje "de" doet 't 'm geloof ik. Ik snap dat eigenlijk niet goed, maar ben dan weer niet ad rem genoeg om door te vragen waarom hij in bed een fles pap krijgt. Maar ja, ik had natuurlijk ook kunnen zeggen "ja, en als Anton dan even wat bij me gedronken heeft bla bla bla". Maar dat zal ze op haar beurt vast wel niet begrepen hebben. Ach ja, hij krijgt natuurlijk gewoon een fles pap. Prima toch? Anton krijgt natuurlijk gewoon de borst. Prima toch? 

Groeicurven

Wat de meeste mensen helemaal niet weten, is dat de groeicurven die bij het consultatiebureau worden gehanteerd, gebaseerd zijn op de groeigegevens van kinderen die voornamelijk met kunstvoeding worden gevoed. Deze kinderen groeien harder en volgens een ander patroon dan kinderen die in de eerste zes maanden uitsluitend de borst krijgen. Pikant feitje: De Nederlandse overheid past deze groeicurven regelmatig aan en wordt daarbij gesponsord door een kunstvoedingsfabrikant. Daar komt nog bij dat nieuwe generaties Nederlanders gemiddeld langer en zwaarder worden dan de vorige. Wanneer de curven worden bijgesteld komt de norm dus steeds hoger te liggen. En wij ons met z'n allen maar afvragen hoe het komt dat er steeds meer (te) dikke kinderen zijn!
De WHO heeft groeicurven ontwikkeld die gebaseerd zijn op kindjes die uitsluitend borstvoeding kregen in de eerste zes maanden. Daarna kregen zij borstvoeding tot en/of na de periode van twee jaar en bijvoeding volgens de norm die de WHO daarvoor ontwikkeld heeft.
Als je de twee gewichtscurven naast elkaar legt, dan is een gemiddelde tweejarige jongen op de curve van het consultatiebureau 1 kilo zwaarder dan een gemiddelde tweejarige jongen op de curve van de WHO. En op de lengtecurve is het verschil 2 cm.
Als je er van uit gaat dat moedermelk de normale en optimale voeding is, dan kun je deze WHO-curven dus eigenlijk als norm zien. Zo horen kinderen te groeien!

De WHO-curve

En dan nu het praktijkvoorbeeld ;)
De gewichtscurve van Anton buigt af. Op het consultatiebureau komt hij op de 1 na onderste lijn in de groeicurve uit, terwijl hij eerder op de middellijn zat. Of ik daar een reden voor zou kunnen bedenken. Nou, nee, eigenlijk niet. Op dit moment (zo wordt mij dan verteld), is er nog geen reden tot zorgen, maar bij het volgende bezoek over een half jaar moet hij wel deze lijn gaan volgen en niet nog verder zakken, want dan bestaat het gevaar dat hij onder de curve zakt, en mocht dat gebeuren dan moet er bijvoorbeeld een doorverwijzing komen. Dus misschien is het handig om over een maand of drie een keer extra te komen wegen, gewoon voor het geval dat. Ik wijs dit advies vriendelijk af, want ik maak mij totaal geen zorgen. Het jochie is ontzettend actief, tevreden en eet over het algemeen goed. Eenmaal thuisgekomen vul ik online de curve van het WHO in, gewoon omdat ik dat leuk vind, ik ben een lijstjesfreak en hou alles bij ;) En zie daar: hij zit precies op de middellijn. Gemiddelder dan hij (zowel gewicht als lengte) kan haast niet.

Ieder kind ontwikkelt en groeit natuurlijk op z'n eigen manier, en er zullen altijd kinderen zijn die boven of onder het gemiddelde zitten qua gewicht en lengte. Het is alleen jammer dat een instantie zoals het consultatiebureau hier niet op een andere manier mee om gaat en geen andere "waarheid" lijkt te kennen dan "hun" curve. Dat had ze vandaag toch al gauw 5 minuten aan gesprekstijd gescheeld, en tijd = geld tegenwoordig toch? ;)

Avondritueel

19.00, de avondvoeding, een moment van tot rust komen.
Meestal valt Anton aan de borst in slaap en leg ik hem slapend lekker in z'n bedje. Meestal, niet altijd. Soms schrikt hij tijdens het in bed leggen even wakker. Hoewel hij nog amper praat, kan hij zich met gebaren heel goed duidelijk maken en soms begint ons avondritueel dan dus opnieuw.
Terug naar de lekkere stoel mama, ik wil nog meer drinken. Ik loop terug en laat hem verder drinken. De slaperigheid is verdwenen en met grote ogen kijkt hij in het rond. Hij drinkt en drinkt, nee hij had echt nog niet genoeg. Doe je ogen maar dicht lieverd. Hij knijpt z'n ogen een seconde lang stijf dicht en doet ze dan weer open. Doe je oogjes maar dicht, ga maar lekker slapen. En ik doe het voor. Als ik na een klein poosje stiekem gluur of hij z'n ogen heeft dichtgedaan, kijken twee pretoogjes me nog steeds aan. Dan doet hij zijn handje voor z'n ogen. Ik wacht even. Er gaat een vingertje opzij en hij gluurt tussen z'n vingers door. Kiekeboe! Hij grinnikt met volle mond en ook ik kan m'n lachen amper inhouden. Opnieuw z'n handje voor z'n ogen. Weer gluurt hij er langs en hij lacht nu harder. De tepel glijdt haast uit z'n mond en ik lach met hem mee. Wat is het toch leuk, zo'n dreumes aan de borst! Wil je nog meer drinken? Hij neemt de tepel weer goed in z'n mond en drinkt nog een paar slokken. Dan laat hij los, kruipt hij omhoog en legt z'n hoofd op m'n schouder. Ik sta op en leg hem in z'n bedje. Z'n ogen vallen al half dicht. Weltrusten lieverd :)

Nooit gedacht

Soms verras je jezelf en doe je iets wat je nooit had verwacht. Of iets waarover je nooit zo bewust hebt nagedacht wordt iets belangrijks. Als je voor het eerst moeder wordt, verandert er heel veel in je leven. Er is een leven voor, en een leven na. Voor je moeder wordt, denk je na over hoe het zal zijn en heb je waarschijnlijk een beeld in je hoofd van hoe je bepaalde dingen gaat doen, wat je belangrijk vindt of wat je juist niet gaat doen. Maar het daadwerkelijk ervaren en meemaken van het moederschap kan je toch veranderen. Tenminste, zo heb ik het ervaren. Als je zo'n klein hummeltje in je handen houdt en de verantwoordelijkheid krijgt, komt er een oersterk moedergevoel naar boven waarvan je niet had gedacht dat het zo sterk kon zijn.
In mijn geval, waar ik nu op zinspeel, gaat het om het geven van borstvoeding. Ja, natuurlijk zou ik borstvoeding gaan geven, dat is logisch en natuurlijk. En als het niet zou lukken, dan zouden we overgaan op kunstvoeding. Hoe anders ben ik hierover gaan nadenken! Ondanks meerdere tegenslagen op het gebied van borstvoeding in de eerste maanden, zette ik door. Ik kon het niet over m'n hart verkrijgen op dat moment te stoppen. Steeds als het moeilijk was, was stoppen geen optie, want dat leek me alleen maar ingewikkelder. En dus ging ik door. Ik las en leerde veel. En nog steeds lees en leer ik veel, en nu nog steeds geef ik borstvoeding. Maar inmiddels ook een beetje uit gemakzucht, want oh wat is het toch ontzettend handig en fijn (en gezond) om borstvoeding te kunnen geven! Voor ons is het inmiddels de normaalste zaak van de wereld en een vast onderdeel van de dag, maar ik kan me voorstellen dat anderen het maar raar vinden (ik dacht er vroeger ook zo over!).

Veel vrouwen vinden het geven van borstvoeding zwaar. Voor mij was het de eerste paar maanden ook zwaar. Ik had het gevoel letterlijk leeggezogen te worden, was bijna de hele dag (en nacht) bezig met voeden en voelde me heel moe. Ik heb meerdere (dreigende) borstontstekingen gehad en zeer hardnekkige spruw (schimmelinfectie bij zowel moeder als kind).
Op basis van uitgebreid onderzoek is gebleken dat het geven van borstvoeding per dag 500 calorieën extra kost. Eet je dus twee boterhammen flink belegd met boter en kaas dan ben je er al. Ik kan me nog goed herinneren dat ik in de eerste maanden de hele dag wel kon eten, die twee boterhammen gingen voor mij niet op! Maar waarom wordt het dan toch als zwaar ervaren?
Wat nog wel eens onderschat wordt, is dat borstvoeding geven en het moeder-zijn ook en misschien wel vooral psychische en emotionele energie kost. Je leven verandert zo drastisch, je bent zo gericht op je kindje en alles wat daarmee te maken heeft en je wilt natuurlijk het beste, en om daar mee bezig te zijn en daaraan te wennen - dat kost veel energie. Daarnaast denk ik dat de vrouwen bij wie de borstvoeding niet helemaal van een leien dakje gaat er nog eens een zorg bij hebben. En zorgen kosten nu eenmaal energie.
Achteraf gezien denk ik dat ik in de eerste maanden heb kunnen doorzetten, doordat ik mezelf (onbewust) de tijd heb opgelegd om te wennen. Ik wilde zo graag ervaren hoe het was om je kindje zelf te voeden en er tegelijkertijd van te genieten. En tegen de tijd dat ik dat bereikt had, wilde ik er nog even van blijven genieten. Dat 'even' is wat langer aan het worden dan ik gedacht had. Het werd ook steeds makkelijker en handiger. Nooit gedacht dus, dat ik hem zo lang zou voeden! En hoewel er ook wel eens momenten zijn dat ik er even geen zin in heb, gaan we nog vrolijk even door.

Meer lezen:
hier en hier