19.00, de avondvoeding, een moment van tot rust komen.
Meestal valt Anton aan de borst in slaap en leg ik hem slapend lekker in z'n bedje. Meestal, niet altijd. Soms schrikt hij tijdens het in bed leggen even wakker. Hoewel hij nog amper praat, kan hij zich met gebaren heel goed duidelijk maken en soms begint ons avondritueel dan dus opnieuw.
Terug naar de lekkere stoel mama, ik wil nog meer drinken. Ik loop terug en laat hem verder drinken. De slaperigheid is verdwenen en met grote ogen kijkt hij in het rond. Hij drinkt en drinkt, nee hij had echt nog niet genoeg. Doe je ogen maar dicht lieverd. Hij knijpt z'n ogen een seconde lang stijf dicht en doet ze dan weer open. Doe je oogjes maar dicht, ga maar lekker slapen. En ik doe het voor. Als ik na een klein poosje stiekem gluur of hij z'n ogen heeft dichtgedaan, kijken twee pretoogjes me nog steeds aan. Dan doet hij zijn handje voor z'n ogen. Ik wacht even. Er gaat een vingertje opzij en hij gluurt tussen z'n vingers door. Kiekeboe! Hij grinnikt met volle mond en ook ik kan m'n lachen amper inhouden. Opnieuw z'n handje voor z'n ogen. Weer gluurt hij er langs en hij lacht nu harder. De tepel glijdt haast uit z'n mond en ik lach met hem mee. Wat is het toch leuk, zo'n dreumes aan de borst! Wil je nog meer drinken? Hij neemt de tepel weer goed in z'n mond en drinkt nog een paar slokken. Dan laat hij los, kruipt hij omhoog en legt z'n hoofd op m'n schouder. Ik sta op en leg hem in z'n bedje. Z'n ogen vallen al half dicht. Weltrusten lieverd :)
Sunday, July 15, 2012
Monday, July 09, 2012
Respect
Ik probeer op mijn manier bewust te leven. Wat ik daaronder versta probeer ik o.a. in mijn blogposts te beschrijven. Ik ben ook geïnteresseerd in wat bewust leven voor anderen betekent. Op internet zijn er tal van websites en blogs te vinden van mensen die op hun manier bewust leven. Als ik dat allemaal bekijk dan 'valt het bij mij nog wel mee' ;)
Zo kwam ik laatst op een site van iemand die plasticvrij door het leven gaat. En heb je wel eens gehoord van wasbaar maandverband of wist je dat je ervoor kunt zorgen dat je je haar nooit meer met shampoo hoeft te wassen? Ik heb ontdekt dat ik het gigantisch irritante onkruid dat onze hele tuin teistert gewoon zou kunnen opeten en dat door de EU goedgekeurde E-nummers in je eten misschien toch niet zo veilig zijn als gedacht wordt. Als je zo rondstruint op het internet gaat er een wereld voor je open.
Nou zeg ik echt niet direct "ja, dat ga ik ook allemaal doen" of "daar ben ik het helemaal mee eens", maar ik lees vol verwondering wat er allemaal mogelijk is en ik vind het leuk en interessant om te zien hoe sommige mensen denken over bepaalde dingen. Er bestaat normgedrag - tal van dingen die mensen voor vanzelfsprekend houden beinvloeden onbewust hun manier van leven. Er mag best eens out of the box gedacht worden. Is het wel allemaal zo vanzelfsprekend? Waarom doen we eigenlijk zo? Kan het ook anders? Beter?
Ik bewonder mensen die anders dan de gemiddelde mens durven te zijn. Er zullen zat personen zijn die vinden dat deze mensen doorslaan in hun ecologisch verantwoorde eetpatroon en gewoontes. Maar als we allemaal nou een klein beetje bewuster zouden zijn van wat we eten, drinken en doen, dan wordt de wereld vast weer een klein beetje schoner en leuker om in te leven.
Zo kwam ik laatst op een site van iemand die plasticvrij door het leven gaat. En heb je wel eens gehoord van wasbaar maandverband of wist je dat je ervoor kunt zorgen dat je je haar nooit meer met shampoo hoeft te wassen? Ik heb ontdekt dat ik het gigantisch irritante onkruid dat onze hele tuin teistert gewoon zou kunnen opeten en dat door de EU goedgekeurde E-nummers in je eten misschien toch niet zo veilig zijn als gedacht wordt. Als je zo rondstruint op het internet gaat er een wereld voor je open.
Nou zeg ik echt niet direct "ja, dat ga ik ook allemaal doen" of "daar ben ik het helemaal mee eens", maar ik lees vol verwondering wat er allemaal mogelijk is en ik vind het leuk en interessant om te zien hoe sommige mensen denken over bepaalde dingen. Er bestaat normgedrag - tal van dingen die mensen voor vanzelfsprekend houden beinvloeden onbewust hun manier van leven. Er mag best eens out of the box gedacht worden. Is het wel allemaal zo vanzelfsprekend? Waarom doen we eigenlijk zo? Kan het ook anders? Beter?
Ik bewonder mensen die anders dan de gemiddelde mens durven te zijn. Er zullen zat personen zijn die vinden dat deze mensen doorslaan in hun ecologisch verantwoorde eetpatroon en gewoontes. Maar als we allemaal nou een klein beetje bewuster zouden zijn van wat we eten, drinken en doen, dan wordt de wereld vast weer een klein beetje schoner en leuker om in te leven.
Saturday, July 07, 2012
Taart!
Ik heb een workshop "basistaart maken" gevolgd bij Sweety Cake. Bij binnenkomst stond onze biscuit (een ronde cake die heel luchtig is omdat hij zonder boter gebakken is) al op ons te wachten. Deze moesten we doorsnijden, vullen, en vervolgens bekleden en decoreren met fondant. Het was ontzettend leuk om te doen en zie hier het resultaat:
Monday, July 02, 2012
Taboe?
Nog zo'n ding waarover ik anders ben gaan denken sinds ik mama ben: co-sleeping.
Je kindje bij jou in bed laten slapen is eigenlijk 'not done' in onze samenleving. Een kind zou er aan wennen en niet meer in z'n eigen bedje willen slapen, een kind 'hoort' op z'n eigen kamer te slapen en je moet vooral ook aan jezelf denken. In andere culturen is het samen slapen met je kindje juist weer de normaalste zaak van de wereld en vinden ze ons gedrag onbegrijpelijk. Co-sleeping (samen slapen) zal denk ik altijd een discussiepunt blijven.
Hoe wij het doen? Wij bewandelen de gulden middenweg. Tot Anton 3 maanden oud was, sliep hij in een wiegje naast ons bed. Sindsdien slaapt hij meestal in z'n eigen bed. Maar soms slaapt (sliep) hij ook bij ons. Als dat laatste het geval is, gaat het meestal om de tweede helft van de nacht. Hij heeft periodes gehad (de beruchte sprongetjes of bij het doorkomen van tandjes) waarin hij ergens in de nacht wakker werd en niet meer in z'n eigen bedje wilde liggen. Dan lieten we hem bij ons slapen. Bij ons in bed werd hij direct rustig en zo kwamen we tenminste alledrie aan onze nachtrust toe. Op dit moment gaat het overigens prima en slaapt hij tot 's ochtends vroeg eigenlijk altijd in zijn eigen bed, alleen het laatste uurtje ligt hij nog wel eens bij ons.
We laten hem (vooral 's nachts) eigenlijk nooit huilen. We hebben het wel eens geprobeerd, maar het werkt bij ons gewoon niet. Het is a) vreselijk moeilijk en b) hij blijft toch staan schreeuwen tot er iemand komt. Of tot hij van ellende en vermoeidheid in slaap valt, maar is dat nou een fijne manier van in slaap vallen? We zijn er gauw mee gestopt.
Het veroorzaakt voornamelijk stress en daar wordt niemand blij van. Bovendien blijkt dat stress schadelijk kan zijn. Als een kind op jonge leeftijd aan (veel) stress wordt blootgesteld kan dit ervoor zorgen dat het kind later stressgevoeliger wordt. Ik geloof ook niet in het concept 'slaaptraining'. Huilen is (nu nog) de enige mogelijkheid om aan te geven dat er iets is. Of hij nu honger heeft of gewoon nabijheid zoekt.
Klinkt misschien alsof wij niet zo consequent zijn. De ene keer slaapt hij in z'n eigen bed, de andere keer een deel van de nacht bij ons. Maar naast de derde R van de voor sommige mensen haast heilige R-en (rust, reinheid en regelmaat) moeten ook de drie L-en niet vergeten worden: lekker laten lullen. We zoeken onze eigen weg en vertrouwen er op dat het zelfstandig slapen vanzelf komt . De pedagogische visie zou kunnen zijn dat we ons kind eigenlijk heel erg volgen in zijn behoeften. Klinkt in mijn oren heel logisch en natuurlijk, en ik geloof dat het op de lange termijn zelfs het vertrouwen in mensen kan bevorderen. Cynisch gezien zou je ook kunnen zeggen dat we luie ouders zijn ;)
Hier vind je nog een heel grappig filmpje over samen slapen:
http://www.thefoodoflove.org/breastfeed-in-your-sleep.htm
Overigens is het wel belangrijk om, als je samen slaapt met je kindje, goed te denken aan veiligheid. Hierover zijn genoeg richtlijnen te vinden op internet en er is zelfs een boek over geschreven (waarover na uitgave van de Nederlandse vertaling nogal wat discussie is ontstaan, maar dat is weer een heel ander verhaal - maar het geeft denk ik goed weer hoe gevoelig dit onderwerp ligt bij veel mensen).
Je kindje bij jou in bed laten slapen is eigenlijk 'not done' in onze samenleving. Een kind zou er aan wennen en niet meer in z'n eigen bedje willen slapen, een kind 'hoort' op z'n eigen kamer te slapen en je moet vooral ook aan jezelf denken. In andere culturen is het samen slapen met je kindje juist weer de normaalste zaak van de wereld en vinden ze ons gedrag onbegrijpelijk. Co-sleeping (samen slapen) zal denk ik altijd een discussiepunt blijven.
Hoe wij het doen? Wij bewandelen de gulden middenweg. Tot Anton 3 maanden oud was, sliep hij in een wiegje naast ons bed. Sindsdien slaapt hij meestal in z'n eigen bed. Maar soms slaapt (sliep) hij ook bij ons. Als dat laatste het geval is, gaat het meestal om de tweede helft van de nacht. Hij heeft periodes gehad (de beruchte sprongetjes of bij het doorkomen van tandjes) waarin hij ergens in de nacht wakker werd en niet meer in z'n eigen bedje wilde liggen. Dan lieten we hem bij ons slapen. Bij ons in bed werd hij direct rustig en zo kwamen we tenminste alledrie aan onze nachtrust toe. Op dit moment gaat het overigens prima en slaapt hij tot 's ochtends vroeg eigenlijk altijd in zijn eigen bed, alleen het laatste uurtje ligt hij nog wel eens bij ons.
We laten hem (vooral 's nachts) eigenlijk nooit huilen. We hebben het wel eens geprobeerd, maar het werkt bij ons gewoon niet. Het is a) vreselijk moeilijk en b) hij blijft toch staan schreeuwen tot er iemand komt. Of tot hij van ellende en vermoeidheid in slaap valt, maar is dat nou een fijne manier van in slaap vallen? We zijn er gauw mee gestopt.
Het veroorzaakt voornamelijk stress en daar wordt niemand blij van. Bovendien blijkt dat stress schadelijk kan zijn. Als een kind op jonge leeftijd aan (veel) stress wordt blootgesteld kan dit ervoor zorgen dat het kind later stressgevoeliger wordt. Ik geloof ook niet in het concept 'slaaptraining'. Huilen is (nu nog) de enige mogelijkheid om aan te geven dat er iets is. Of hij nu honger heeft of gewoon nabijheid zoekt.
| Voor de volledige comic, klik hier |
Klinkt misschien alsof wij niet zo consequent zijn. De ene keer slaapt hij in z'n eigen bed, de andere keer een deel van de nacht bij ons. Maar naast de derde R van de voor sommige mensen haast heilige R-en (rust, reinheid en regelmaat) moeten ook de drie L-en niet vergeten worden: lekker laten lullen. We zoeken onze eigen weg en vertrouwen er op dat het zelfstandig slapen vanzelf komt . De pedagogische visie zou kunnen zijn dat we ons kind eigenlijk heel erg volgen in zijn behoeften. Klinkt in mijn oren heel logisch en natuurlijk, en ik geloof dat het op de lange termijn zelfs het vertrouwen in mensen kan bevorderen. Cynisch gezien zou je ook kunnen zeggen dat we luie ouders zijn ;)
Hier vind je nog een heel grappig filmpje over samen slapen:
http://www.thefoodoflove.org/breastfeed-in-your-sleep.htm
Overigens is het wel belangrijk om, als je samen slaapt met je kindje, goed te denken aan veiligheid. Hierover zijn genoeg richtlijnen te vinden op internet en er is zelfs een boek over geschreven (waarover na uitgave van de Nederlandse vertaling nogal wat discussie is ontstaan, maar dat is weer een heel ander verhaal - maar het geeft denk ik goed weer hoe gevoelig dit onderwerp ligt bij veel mensen).
Saturday, June 30, 2012
Pannenkoeken!
Vanaf dat Anton in februari 1 jaar is geworden, krijgt hij geen flesjes moedermelk meer mee naar het kinderdagverblijf. Ik ben toen ook gestopt met kolven op m'n werk.
De moedermelkvoorraad die we op dat moment in onze vriezer hadden, hebben we langzaamaan opgemaakt. Anton kreeg bijvoorbeeld af en toe nog een flesje als ik niet thuis was. Toen dat ook niet echt meer nodig was en Anton bij het brood eten liever gewone koemelk begon te drinken, moest ik op zoek naar andere toepassingen voor de laatste porties moedermelk. Afhankelijk van de vriezertemperatuur kun je het namelijk 3 tot 6 maanden bewaren, dus het moest nu wel een keer op. Ik ben niet iemand die het wil weggooien, daarvoor kostte het kolven me toch teveel tijd/moeite. Sommige moeders noemen hun melk "vloeibaar goud", dat vind ik persoonlijk dan weer wat overdreven. Gelukkig kun je de melk ook gewoon gebruiken om mee te koken. Zo heb ik er al een keer een pastasaus voor Anton van gemaakt en vandaag heb ik de allerlaatste melk gebruikt om pannenkoeken mee te bakken. Anton heeft er van gesmuld!
Voor ons zelf had ik trouwens pannenkoeken van koemelk hoor ;)
De moedermelkvoorraad die we op dat moment in onze vriezer hadden, hebben we langzaamaan opgemaakt. Anton kreeg bijvoorbeeld af en toe nog een flesje als ik niet thuis was. Toen dat ook niet echt meer nodig was en Anton bij het brood eten liever gewone koemelk begon te drinken, moest ik op zoek naar andere toepassingen voor de laatste porties moedermelk. Afhankelijk van de vriezertemperatuur kun je het namelijk 3 tot 6 maanden bewaren, dus het moest nu wel een keer op. Ik ben niet iemand die het wil weggooien, daarvoor kostte het kolven me toch teveel tijd/moeite. Sommige moeders noemen hun melk "vloeibaar goud", dat vind ik persoonlijk dan weer wat overdreven. Gelukkig kun je de melk ook gewoon gebruiken om mee te koken. Zo heb ik er al een keer een pastasaus voor Anton van gemaakt en vandaag heb ik de allerlaatste melk gebruikt om pannenkoeken mee te bakken. Anton heeft er van gesmuld!
Voor ons zelf had ik trouwens pannenkoeken van koemelk hoor ;)
Tuesday, June 26, 2012
Nee, zei de koe
Dat muziek bij ons hoog in het vaandel staat is geen nieuws voor wie ons kent. Op dit moment is het liedje over het koetje en het kalfje favoriet, met name omdat er het woordje "nee" in voorkomt. Want dat is een ontzettend leuk woord! Als je iets doet wat niet mag, zegt mama of papa "nee"! En als je hetzelfde nog een keer doet, gebeurt er hetzelfde! Zo leuk! En als het dan nog een keer doet en er je hoofd bij schudt om aan te geven dat je best wel weet dat er een "nee" komt, dan vinden ze je grappig! Ja, dit liedje past nu echt goed in zijn belevingswereld.
Als we het zingen, verschijnt er een grote, ondeugende glimlach op zijn gezichtje en bij de regel "Nee, zei de koe" schudt hij z'n hoofdje heen en weer, om vervolgens "boe" te zeggen. En bij het varkentje zegt hij "ggg" :)
(voor wie het liedje niet kent, de tekst:)
Als we het zingen, verschijnt er een grote, ondeugende glimlach op zijn gezichtje en bij de regel "Nee, zei de koe" schudt hij z'n hoofdje heen en weer, om vervolgens "boe" te zeggen. En bij het varkentje zegt hij "ggg" :)
(voor wie het liedje niet kent, de tekst:)
Een koetje en een kalfje die liepen in de wei
toen kwam er een heel dik varkentje voorbij
dat zei, dat zei, geef dat kalfje maar aan mij
Nee, zei de koe, boe boe boe
Nee, zei de koe, boe boe boe
Sunday, June 24, 2012
Nooit gedacht
Soms verras je jezelf en doe je iets wat je nooit had verwacht. Of iets waarover je nooit zo bewust hebt nagedacht wordt iets belangrijks. Als je voor het eerst moeder wordt, verandert er heel veel in je leven. Er is een leven voor, en een leven na. Voor je moeder wordt, denk je na over hoe het zal zijn en heb je waarschijnlijk een beeld in je hoofd van hoe je bepaalde dingen gaat doen, wat je belangrijk vindt of wat je juist niet gaat doen. Maar het daadwerkelijk ervaren en meemaken van het moederschap kan je toch veranderen. Tenminste, zo heb ik het ervaren. Als je zo'n klein hummeltje in je handen houdt en de verantwoordelijkheid krijgt, komt er een oersterk moedergevoel naar boven waarvan je niet had gedacht dat het zo sterk kon zijn.
In mijn geval, waar ik nu op zinspeel, gaat het om het geven van borstvoeding. Ja, natuurlijk zou ik borstvoeding gaan geven, dat is logisch en natuurlijk. En als het niet zou lukken, dan zouden we overgaan op kunstvoeding. Hoe anders ben ik hierover gaan nadenken! Ondanks meerdere tegenslagen op het gebied van borstvoeding in de eerste maanden, zette ik door. Ik kon het niet over m'n hart verkrijgen op dat moment te stoppen. Steeds als het moeilijk was, was stoppen geen optie, want dat leek me alleen maar ingewikkelder. En dus ging ik door. Ik las en leerde veel. En nog steeds lees en leer ik veel, en nu nog steeds geef ik borstvoeding. Maar inmiddels ook een beetje uit gemakzucht, want oh wat is het toch ontzettend handig en fijn (en gezond) om borstvoeding te kunnen geven! Voor ons is het inmiddels de normaalste zaak van de wereld en een vast onderdeel van de dag, maar ik kan me voorstellen dat anderen het maar raar vinden (ik dacht er vroeger ook zo over!).
Veel vrouwen vinden het geven van borstvoeding zwaar. Voor mij was het de eerste paar maanden ook zwaar. Ik had het gevoel letterlijk leeggezogen te worden, was bijna de hele dag (en nacht) bezig met voeden en voelde me heel moe. Ik heb meerdere (dreigende) borstontstekingen gehad en zeer hardnekkige spruw (schimmelinfectie bij zowel moeder als kind).
Op basis van uitgebreid onderzoek is gebleken dat het geven van borstvoeding per dag 500 calorieën extra kost. Eet je dus twee boterhammen flink belegd met boter en kaas dan ben je er al. Ik kan me nog goed herinneren dat ik in de eerste maanden de hele dag wel kon eten, die twee boterhammen gingen voor mij niet op! Maar waarom wordt het dan toch als zwaar ervaren?
Wat nog wel eens onderschat wordt, is dat borstvoeding geven en het moeder-zijn ook en misschien wel vooral psychische en emotionele energie kost. Je leven verandert zo drastisch, je bent zo gericht op je kindje en alles wat daarmee te maken heeft en je wilt natuurlijk het beste, en om daar mee bezig te zijn en daaraan te wennen - dat kost veel energie. Daarnaast denk ik dat de vrouwen bij wie de borstvoeding niet helemaal van een leien dakje gaat er nog eens een zorg bij hebben. En zorgen kosten nu eenmaal energie.
Achteraf gezien denk ik dat ik in de eerste maanden heb kunnen doorzetten, doordat ik mezelf (onbewust) de tijd heb opgelegd om te wennen. Ik wilde zo graag ervaren hoe het was om je kindje zelf te voeden en er tegelijkertijd van te genieten. En tegen de tijd dat ik dat bereikt had, wilde ik er nog even van blijven genieten. Dat 'even' is wat langer aan het worden dan ik gedacht had. Het werd ook steeds makkelijker en handiger. Nooit gedacht dus, dat ik hem zo lang zou voeden! En hoewel er ook wel eens momenten zijn dat ik er even geen zin in heb, gaan we nog vrolijk even door.
Meer lezen:
hier en hier
In mijn geval, waar ik nu op zinspeel, gaat het om het geven van borstvoeding. Ja, natuurlijk zou ik borstvoeding gaan geven, dat is logisch en natuurlijk. En als het niet zou lukken, dan zouden we overgaan op kunstvoeding. Hoe anders ben ik hierover gaan nadenken! Ondanks meerdere tegenslagen op het gebied van borstvoeding in de eerste maanden, zette ik door. Ik kon het niet over m'n hart verkrijgen op dat moment te stoppen. Steeds als het moeilijk was, was stoppen geen optie, want dat leek me alleen maar ingewikkelder. En dus ging ik door. Ik las en leerde veel. En nog steeds lees en leer ik veel, en nu nog steeds geef ik borstvoeding. Maar inmiddels ook een beetje uit gemakzucht, want oh wat is het toch ontzettend handig en fijn (en gezond) om borstvoeding te kunnen geven! Voor ons is het inmiddels de normaalste zaak van de wereld en een vast onderdeel van de dag, maar ik kan me voorstellen dat anderen het maar raar vinden (ik dacht er vroeger ook zo over!).
Veel vrouwen vinden het geven van borstvoeding zwaar. Voor mij was het de eerste paar maanden ook zwaar. Ik had het gevoel letterlijk leeggezogen te worden, was bijna de hele dag (en nacht) bezig met voeden en voelde me heel moe. Ik heb meerdere (dreigende) borstontstekingen gehad en zeer hardnekkige spruw (schimmelinfectie bij zowel moeder als kind).
Op basis van uitgebreid onderzoek is gebleken dat het geven van borstvoeding per dag 500 calorieën extra kost. Eet je dus twee boterhammen flink belegd met boter en kaas dan ben je er al. Ik kan me nog goed herinneren dat ik in de eerste maanden de hele dag wel kon eten, die twee boterhammen gingen voor mij niet op! Maar waarom wordt het dan toch als zwaar ervaren?
Wat nog wel eens onderschat wordt, is dat borstvoeding geven en het moeder-zijn ook en misschien wel vooral psychische en emotionele energie kost. Je leven verandert zo drastisch, je bent zo gericht op je kindje en alles wat daarmee te maken heeft en je wilt natuurlijk het beste, en om daar mee bezig te zijn en daaraan te wennen - dat kost veel energie. Daarnaast denk ik dat de vrouwen bij wie de borstvoeding niet helemaal van een leien dakje gaat er nog eens een zorg bij hebben. En zorgen kosten nu eenmaal energie.
Achteraf gezien denk ik dat ik in de eerste maanden heb kunnen doorzetten, doordat ik mezelf (onbewust) de tijd heb opgelegd om te wennen. Ik wilde zo graag ervaren hoe het was om je kindje zelf te voeden en er tegelijkertijd van te genieten. En tegen de tijd dat ik dat bereikt had, wilde ik er nog even van blijven genieten. Dat 'even' is wat langer aan het worden dan ik gedacht had. Het werd ook steeds makkelijker en handiger. Nooit gedacht dus, dat ik hem zo lang zou voeden! En hoewel er ook wel eens momenten zijn dat ik er even geen zin in heb, gaan we nog vrolijk even door.
Meer lezen:
hier en hier
Wednesday, June 20, 2012
A cappella festival in Dortmund
Tuesday, June 19, 2012
Babytaal
Hoe communiceer je met een kindje dat nog niet kan praten? In het boek "Babytaal" van Linda Acredolo en Susan Goodwyn wordt een methode beschreven waarmee je je kindje vanaf 9 maanden gebarentaal kunt aanleren, waarmee je kindje al voordat hij kan praten leert te communiceren. Volgens deze methode zorgen babygebaren voor minder frustratie, zet het intellectuele en emotionele groei eerder in gang en leert je kindje uiteindelijk eerder praten. Klinkt allemaal erg leuk, maar werkt het ook?Het principe is simpel. Ik leg het altijd als volgt uit: Een kindje leert zwaaien, dit betekent "dag". Niemand die daar verder bij nadenkt, dat leert een kind gewoon op een gegeven moment. Maar waarom zou je daar niet op voortborduren, en je kindje nog meer gebaren leren die handig zijn?
Wij vonden het een interessant iets, en worden er eigenlijk steeds enthousiaster over. We zijn er niet heel consequent mee, moet ik eerlijk toegeven, dus misschien valt er nog wel veel meer uit te halen dan wat we tot nu toe bereikt hebben.
Anton snapt al heel erg veel gesproken taal. Zelf gebruikt hij nog maar weinig echte woorden. In zijn ontwikkeling kwam de motoriek eerst en dan zie je vaak dat de spraak wat later op gang komt (bij sommige kindjes gaat het andersom). Doordat wij de taal nu af en toe met een gebaar ondersteunen, hopen we dat hij dit gebaar oppikt en "terug kan praten". Zo heeft hij laatst geleerd om te vragen om meer. Meer drinken, meer eten, meer boekjes lezen, meer wat dan ook. Hij tikt met een vinger op de handpalm van z'n andere hand om dit aan te geven en is dolenthousiast als wij zijn gebaar verwoorden en dus doorheeft dat we hem begrijpen. Dit is het eerste echt handige babygebaar dat hij heeft geleerd. Maar het voorkomt (nog) niet altijd frustratie, want soms wil hij meer, maar hebben we geen idee waarvan hij meer wil. Daarvoor zou hij twee gebaren moeten combineren (bijvoorbeeld: meer + drinken) en dat is nog een stapje te ver.
Daarnaast kan hij inmiddels een heleboel dieren "benoemen" middels een geluidje of een gebaar. Het idee van babygebaren is dus niet alleen handig, maar vooral ook heel leuk. Want ik weet niet of er al veel kinderen zijn die met 16 maanden al in een dierenboekje naast huis- en boerderijdieren ook de spin, het nijlpaard, de aap en de slak kunnen "benoemen". Ja, we zijn trots op ons kleine kereltje. En dat is volgens het boek nog een voordeel: het laat zien hoe knap je kindje is.
Mensen die voor het eerst over babytaal horen, denken vaak dat het de spraakontwikkeling in de weg staat en dat een kind misschien juist later gaat praten omdat hij ook al met gebaren kan communiceren. Niets is minder waar, leggen de schrijvers uit. Zie het zoals kruipen staat tot lopen. Als een kindje eenmaal heeft leren lopen, zal hij niet veel meer kruipen, omdat lopen een veel grotere vrijheid biedt. Zo geeft gesproken taal veel meer mogelijkheden dan gebarentaal. De ontwikkelaars van deze methode zijn al 20 jaar bezig met deze gebarentaal en hebben er een langlopende studie van gemaakt waarin ze gezinnen en hun kinderen volgen en de spraakontwikkeling vergelijken met kinderen die zonder gebaren hebben leren praten. Hun conclusie is dat het gebruik van babygebaren de ontwikkeling van zowel taalvaardigheid als begripsvermogen bevordert.
Nog een paar leuke voorbeeldjes uit ons dagelijkse leven:
- Ik sta met de buurman te kletsen. De buurman kijkt naar Anton. Anton wijst met z'n ene wijsvinger richting de tuin en strijkt met z'n andere wijsvinger over zijn wang. "Kijk buurman, daar in de tuin zit Pietje, onze kat". (het gebaar voor kat is snorharen tekenen op je wang)
- We zitten aan tafel te eten. De keukendeur staat open en buiten fluit een vogel. Anton begint met z'n armen te zwaaien. Hij heeft de vogel gehoord!
- We lezen een boekje. Achter een deurtje zit een koe verstopt. "Boe" zegt Anton als hij de koe ziet. Daarna wrijft hij twee wijsvingers tegen elkaar aan. "Ja, er zit ook een spin!"
Saturday, June 16, 2012
Ongewenste e-mail
Als je zwanger bent, kun je bij diverse winkels een "blije doos" krijgen, met daarin een aantal gratis producten en vooral veel reclame. Ik zeg doen! De kortingsbonnen zijn best handig namelijk, de mini's sudocreme ook en er zit soms ook best wel eens een leuk product in. Verder is het natuurlijk een groot commercieel verhaal. Ik ben platgemaild met nieuwsbrieven, productinformatie en reclame, omdat je zo'n doos natuurlijk alleen krijgt als je een e-mailadres opgeeft. Gelukkig heb ik daarvoor een apart e-mailadres, en inmiddels heb ik me voor de meeste mails weer kunnen afmelden. Toch vraag ik me af of er echt iemand zit te wachten op deze hoeveelheid e-mails met daarin ook nog eens heel veel eenzijdige en soms zelfs onjuiste informatie. Want zeg nou eerlijk, heb jij er wel eens iets in gelezen waarvan je dacht: "Goh, dat is interessant!" En wie zit er te wachten op dit soort filmpjes? Wist je dat je als je bijvoeding gaat geven ook voor een andere manier kunt kiezen dan gepureerde fruit- en groentehapjes? En weet je eigenlijk hoe het slaappatroon van een baby of jong kind precies werkt?
Al voor ik bevallen was kreeg ik een e-mail met daarin tips over hoe je je kindje zo snel mogelijk kunt leren doorslapen. Want gebroken nachten horen erbij, maar toch is het een heikel punt bij de meeste mensen. In onze westerse maatschappij is het belangrijk geworden dat een baby snel leert doorslapen, en je moet als moeder vooral ook snel weer aan jezelf denken. Maar, uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat het normaal en gezond is dat een kind tot hij 3 of 4 jaar is, niet doorslaapt*. En als je dat weet, snapt en accepteert, dan wordt het toch opeens weer een stukje makkelijker als je toevallig een kindje hebt dat wat minder goed slaapt. Maar hierover wordt in de vele e-mails niet gesproken, want het druist in tegen onze normen en waarden. En bovendien valt er geen geld mee te verdienen. Wel met pyamapapjes die zorgen voor een verzadigd gevoel waardoor je kindje volgens de producent zal gaan doorslapen, om maar eens een voorbeeld te geven. Nu moet ik misschien oppassen dat ik geen mensen op de tenen trap, want dat is absoluut niet mijn bedoeling. Iedereen maakt zijn eigen keuzes en doet waar hij/zij zich goed bij voelt en dat respecteer ik. Maar toch blijf ik me af en toe verbazen over de invloed die de commercie heeft op jonge, vaak onzekere ouders.
Hoe het bij ons gaat, vraag je je misschien af? Anton is nu bijna 16 maanden en hij wordt elke nacht nog wel 1 of 2 keer wakker. En ik vind het wel prima zo. Natuurlijk zijn er nachten dat ik er van baal, maar de meeste nachten verlopen ondanks dat ze gebroken zijn, toch rustig en iedereen komt uiteindelijk wel aan z'n slaap toe. Dat leren doorslapen, dat komt vanzelf wel een keer.
*)Er zijn vast ook wetenschappelijke onderzoeken die iets anders beweren, maar je leest en gelooft toch datgene dat het beste in jou straatje past, toch? :)
Al voor ik bevallen was kreeg ik een e-mail met daarin tips over hoe je je kindje zo snel mogelijk kunt leren doorslapen. Want gebroken nachten horen erbij, maar toch is het een heikel punt bij de meeste mensen. In onze westerse maatschappij is het belangrijk geworden dat een baby snel leert doorslapen, en je moet als moeder vooral ook snel weer aan jezelf denken. Maar, uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat het normaal en gezond is dat een kind tot hij 3 of 4 jaar is, niet doorslaapt*. En als je dat weet, snapt en accepteert, dan wordt het toch opeens weer een stukje makkelijker als je toevallig een kindje hebt dat wat minder goed slaapt. Maar hierover wordt in de vele e-mails niet gesproken, want het druist in tegen onze normen en waarden. En bovendien valt er geen geld mee te verdienen. Wel met pyamapapjes die zorgen voor een verzadigd gevoel waardoor je kindje volgens de producent zal gaan doorslapen, om maar eens een voorbeeld te geven. Nu moet ik misschien oppassen dat ik geen mensen op de tenen trap, want dat is absoluut niet mijn bedoeling. Iedereen maakt zijn eigen keuzes en doet waar hij/zij zich goed bij voelt en dat respecteer ik. Maar toch blijf ik me af en toe verbazen over de invloed die de commercie heeft op jonge, vaak onzekere ouders.
Hoe het bij ons gaat, vraag je je misschien af? Anton is nu bijna 16 maanden en hij wordt elke nacht nog wel 1 of 2 keer wakker. En ik vind het wel prima zo. Natuurlijk zijn er nachten dat ik er van baal, maar de meeste nachten verlopen ondanks dat ze gebroken zijn, toch rustig en iedereen komt uiteindelijk wel aan z'n slaap toe. Dat leren doorslapen, dat komt vanzelf wel een keer.
*)Er zijn vast ook wetenschappelijke onderzoeken die iets anders beweren, maar je leest en gelooft toch datgene dat het beste in jou straatje past, toch? :)
Friday, June 15, 2012
24/7
Ach ja, soms heb je dat opeens he, dat je denkt "laat ik dat blog van mij nog eens even nieuw leven inblazen". Alsof ik daar tijd voor heb in mijn drukke bestaan als moeder van een pre-peuterpubertje. Maar toch, het is ook wel leuk. Het geeft me weer even de drive om lekker bezig te zijn met iets wat ik lang geleden erg leuk vond en wat ik eigenlijk nog steeds erg leuk vind: Schrijven!
Dus ik denk, als ik morgen en overmorgen en daarna tenminste nog steeds deze drive voel, dat hier wel eens wat te lezen zou kunnen zijn over datgene wat mij op dit moment het meeste bezig houdt: mama zijn.
Mama zijn... wat fantastisch mooi. Een job die je 24 uur per dag uitoefent met alle liefde die je in je hebt. Waarbij je enorm geniet van zoveel kleine momentjes, en waarbij je soms ook gefrustreerd kunt raken omdat het niet altijd makkelijk is. Waarbij soms elke dag op elkaar lijkt, en toch geen dag hetzelfde is. Als mama begin je aan een nieuw leven waarin je de hele dag bezig bent, en waarbij je nooit iets af krijgt. De hele dag geef je, en krijg je ook zoveel weer terug.
Sinds ik moeder ben, ziet mijn leven er op een aantal vlakken heel anders uit en sommige dingen wil ik best delen met de grote lieve buitenwereld. Mocht je geinteresseerd zijn, kom hier dan af en toe eens kijken - wie weet heb ik wat geschreven.
Dus ik denk, als ik morgen en overmorgen en daarna tenminste nog steeds deze drive voel, dat hier wel eens wat te lezen zou kunnen zijn over datgene wat mij op dit moment het meeste bezig houdt: mama zijn.
Mama zijn... wat fantastisch mooi. Een job die je 24 uur per dag uitoefent met alle liefde die je in je hebt. Waarbij je enorm geniet van zoveel kleine momentjes, en waarbij je soms ook gefrustreerd kunt raken omdat het niet altijd makkelijk is. Waarbij soms elke dag op elkaar lijkt, en toch geen dag hetzelfde is. Als mama begin je aan een nieuw leven waarin je de hele dag bezig bent, en waarbij je nooit iets af krijgt. De hele dag geef je, en krijg je ook zoveel weer terug.
Sinds ik moeder ben, ziet mijn leven er op een aantal vlakken heel anders uit en sommige dingen wil ik best delen met de grote lieve buitenwereld. Mocht je geinteresseerd zijn, kom hier dan af en toe eens kijken - wie weet heb ik wat geschreven.
Monday, September 05, 2011
Rock4 recensie
Eindelijk weer eens wat activiteit op a cappella gebied: Ik heb een recensie geschreven voor BALK over de nieuwste cd van Rock4. Je vindt de recensie hier.
Saturday, August 27, 2011
Wij doen aan Rapley!
Nu Anton zes maanden is, krijgen we steeds vaker de vraag "Dus jullie zijn nu zeker ook met bijvoeding begonnen?". En inderdaad, dat zijn we. We geven bijvoeding volgens de Rapley-methode. En dat moeten we dan vervolgens vaak even uitleggen, want veel mensen kennen dit niet. Gill Rapley heeft de (eigenlijk eeuwenoude) methode nieuw leven ingeblazen door er een boek over te schrijven. Zij noemt het "Baby Led Weaning", maar in Nederland wordt het "Rapley" genoemd. Het gaat om leren eten door gezond vast voedsel in een hele vorm aan te bieden, die de baby zelf eet. Dus geen kant-en-klare potjes, prakjes en lepels.
De WHO (World Health Organisation) adviseert dat baby's zes maanden exclusief borstvoeding krijgen en dat met zes maanden gestart wordt met bijvoeding. Pas dan zijn de darmpjes toe aan vast voedsel. Te vroeg starten met bijvoeding geeft op latere leeftijd een grotere kans op allergieën, obesitas en kanker. Nou adviseert de WHO ook om door te gaan met borstvoeding tot het kind twee jaar is, en liever nog langer. Ik weet niet of ik het daar mee eens ben, maar die eerste zes maanden exclusief borstvoeding lijkt me helemaal niet verkeerd.
Toch begon Anton al interesse te krijgen in wat wij aten, toen hij een maand of vier was. Maar ja, hij had ook wel interesse in onze autosleutel - en we hebben hem ook nog niet aangemeld voor zijn eerste rijles. Dus we hebben geduldig afgewacht.... tot hij ruim vijf maanden was. Toen ging het niet meer en raakte hij echt zeer gefrustreerd als wij iets aten en hij niets kreeg. Hij liet duidelijk merken dat hij ook mee wilde doen, en hij was niet meer af te leiden. Dus zijn wij, met ruim vijf maanden, heel langzaam gestart met Rapley-en.
Waarom Rapley? Na zes maanden is de gemiddelde baby in staat om zelf voedsel op te pakken en het naar zijn mond te brengen. Hij kan dan leren kauwen en slikken. Bij dit natuurlijke proces is het onnodig om met gepureerd voedsel aan te komen zetten. Volgens Gill Rapley zijn er nog tal van andere voordelen om op deze manier vast voedsel aan te bieden. Ze zegt dat baby's die zelf mogen eten, er toe geneigd zijn minder kieskeurige eters te worden, snellere een betere handcoördinatie ontwikkelen en uit zichzelf eten vermijden waarvan later blijkt dat ze er allergisch voor zijn. En als een kind zelfstandig kan kiezen hoeveel eten hij tot zich neemt, voorkom je daarmee ook obstipatieproblemen.
We zullen het zien! Wat betreft het zelf bepalen hoeveel hij eet, dat zijn we met de borstvoeding wel gewend geraakt. M'n borsten hebben ook geen maatstreepjes :P
De eerste twee weken dat Anton af en toe wat vast voedsel aangeboden kreeg, bleef het bij likken, sabbelen, iets in de mond stoppen en weer uitspugen. Toen kreeg hij opeens door dat hij het ook kon doorslikken en vanaf dat moment "eet" Anton echt mee. Veel krijgt hij nog niet binnen, maar hij vindt het geweldig lekker en interessant allemaal! Bij het avondeten zit Anton nu in zijn kinderstoel bij ons aan tafel en krijgt hij ook wat voorgeschoteld. Meestal is dat wat wij ook eten. Behalve als wij zin hebben in een patatje speciaal of een pittige thaise maaltijd, dan krijgt Anton bijvoorbeeld fruit of kook ik wat groente voor hem apart.
Zo heeft hij inmiddels wat fruit betreft al succesvol kennisgemaakt met appel en peer. Perzik en banaan waren nog niet zo'n succes. Groentes die hij al met veel plezier eet zijn sperzieboontjes, wortel, broccoli en courgette. En gekookte aardappel vindt hij ook lekker. Af en toe krijgt hij een broodkorst, en deze gaat inmiddels ook echt op.
Anton eet nog niet voor de voedingsstoffen, deze haalt hij uit de moedermelk. Hij eet om te voelen en proeven, en om te pakken, kauwen en slikken. Het komt vanzelf dat hij dusdanige hoeveelheden binnenkrijgt dat hij ook uit het vaste voedsel zijn energie en voedingsstoffen haalt. Op dit moment belandt een groot deel van het eten op de grond, of ergens op Anton zelf. Een klein deel komt in z'n mond terecht en daar weer een klein deel van slikt hij door.
Wij zijn tot nu toe erg positief over deze manier van vast voedsel aanbieden, maar zijn er wel makkelijk mee. Een stukje geprakte aardappel of geraspte appel op een lepel is namelijk ook heel interessant en daar wordt dus ook af en toe wel even mee geoefend. Misschien is het leukste van dit alles nog wel dat je er ontzettend leuke foto's van krijgt! ;)
De WHO (World Health Organisation) adviseert dat baby's zes maanden exclusief borstvoeding krijgen en dat met zes maanden gestart wordt met bijvoeding. Pas dan zijn de darmpjes toe aan vast voedsel. Te vroeg starten met bijvoeding geeft op latere leeftijd een grotere kans op allergieën, obesitas en kanker. Nou adviseert de WHO ook om door te gaan met borstvoeding tot het kind twee jaar is, en liever nog langer. Ik weet niet of ik het daar mee eens ben, maar die eerste zes maanden exclusief borstvoeding lijkt me helemaal niet verkeerd.
Toch begon Anton al interesse te krijgen in wat wij aten, toen hij een maand of vier was. Maar ja, hij had ook wel interesse in onze autosleutel - en we hebben hem ook nog niet aangemeld voor zijn eerste rijles. Dus we hebben geduldig afgewacht.... tot hij ruim vijf maanden was. Toen ging het niet meer en raakte hij echt zeer gefrustreerd als wij iets aten en hij niets kreeg. Hij liet duidelijk merken dat hij ook mee wilde doen, en hij was niet meer af te leiden. Dus zijn wij, met ruim vijf maanden, heel langzaam gestart met Rapley-en.
| Eén van de eerste hapjes: wortel |
Waarom Rapley? Na zes maanden is de gemiddelde baby in staat om zelf voedsel op te pakken en het naar zijn mond te brengen. Hij kan dan leren kauwen en slikken. Bij dit natuurlijke proces is het onnodig om met gepureerd voedsel aan te komen zetten. Volgens Gill Rapley zijn er nog tal van andere voordelen om op deze manier vast voedsel aan te bieden. Ze zegt dat baby's die zelf mogen eten, er toe geneigd zijn minder kieskeurige eters te worden, snellere een betere handcoördinatie ontwikkelen en uit zichzelf eten vermijden waarvan later blijkt dat ze er allergisch voor zijn. En als een kind zelfstandig kan kiezen hoeveel eten hij tot zich neemt, voorkom je daarmee ook obstipatieproblemen.
We zullen het zien! Wat betreft het zelf bepalen hoeveel hij eet, dat zijn we met de borstvoeding wel gewend geraakt. M'n borsten hebben ook geen maatstreepjes :P
De eerste twee weken dat Anton af en toe wat vast voedsel aangeboden kreeg, bleef het bij likken, sabbelen, iets in de mond stoppen en weer uitspugen. Toen kreeg hij opeens door dat hij het ook kon doorslikken en vanaf dat moment "eet" Anton echt mee. Veel krijgt hij nog niet binnen, maar hij vindt het geweldig lekker en interessant allemaal! Bij het avondeten zit Anton nu in zijn kinderstoel bij ons aan tafel en krijgt hij ook wat voorgeschoteld. Meestal is dat wat wij ook eten. Behalve als wij zin hebben in een patatje speciaal of een pittige thaise maaltijd, dan krijgt Anton bijvoorbeeld fruit of kook ik wat groente voor hem apart.
| De sperziebonen zitten echt overal! |
Anton eet nog niet voor de voedingsstoffen, deze haalt hij uit de moedermelk. Hij eet om te voelen en proeven, en om te pakken, kauwen en slikken. Het komt vanzelf dat hij dusdanige hoeveelheden binnenkrijgt dat hij ook uit het vaste voedsel zijn energie en voedingsstoffen haalt. Op dit moment belandt een groot deel van het eten op de grond, of ergens op Anton zelf. Een klein deel komt in z'n mond terecht en daar weer een klein deel van slikt hij door.
Wij zijn tot nu toe erg positief over deze manier van vast voedsel aanbieden, maar zijn er wel makkelijk mee. Een stukje geprakte aardappel of geraspte appel op een lepel is namelijk ook heel interessant en daar wordt dus ook af en toe wel even mee geoefend. Misschien is het leukste van dit alles nog wel dat je er ontzettend leuke foto's van krijgt! ;)
| Broccoli geeft troep, maar is wel erg lekker! |
Sunday, July 10, 2011
Vakantiegevoel
We kwamen er laatst achter dat het bijna vakantie is! Vroeger leefde je weken naar dat grote moment toe, en nu besef je opeens dat het bijna zover is. En aangezien er nog heel wat geregeld moet worden, hebben we maar eens een lijstje gemaakt. We willen dit jaar gewoon lekker weer eens gaan kamperen in eigen land, mits het weer het toelaat.
Vandaag hebben we (punt 1 van ons lijstje) de grote zespersoons (!) tent die al jaren in de garage ligt opgezocht en uitgeprobeerd. De tent is van mijn schoonouders geweest en is al 10 jaar niet opgezet. Wij hebben hem zelf nog nooit opgezet. Tijd dus om eens te kijken hoe het werkt en of we hem met z'n tweetjes een beetje vlot kunnen opzetten.

Anton kijkt toe vanaf een kleedje.

Een half uur later staat de tent! Ok, hij moet nog met heel wat scheerlijntjes worden afgesteld, maar dat gaan we vandaag niet doen. Of zullen we toch?? Het lijkt best op een camping hier... en we krijgen er wel heel veel zin in...
Vandaag hebben we (punt 1 van ons lijstje) de grote zespersoons (!) tent die al jaren in de garage ligt opgezocht en uitgeprobeerd. De tent is van mijn schoonouders geweest en is al 10 jaar niet opgezet. Wij hebben hem zelf nog nooit opgezet. Tijd dus om eens te kijken hoe het werkt en of we hem met z'n tweetjes een beetje vlot kunnen opzetten.

Anton kijkt toe vanaf een kleedje.

Een half uur later staat de tent! Ok, hij moet nog met heel wat scheerlijntjes worden afgesteld, maar dat gaan we vandaag niet doen. Of zullen we toch?? Het lijkt best op een camping hier... en we krijgen er wel heel veel zin in...
Sunday, July 03, 2011
Gek op het beertje
Onze Anton is een heel vrolijk mannetje. Vorige week kreeg hij van de trouwambtenaar bij de bruiloft van zijn oom en tante een beertje en hij is er helemaal gek op!
Saturday, May 28, 2011
Anton en zijn bedjes
Friday, May 13, 2011
Lachen!
Daar waar hij eerst alleen een grote grijns liet zien, laat hij nu steeds vaker ook geluid horen als hij lacht. Gisteren was hij in een wel heel opperbest humeur en kon ik dit nieuwe, nog zeldzame fenomeen zowaar op film vastleggen:
Tuesday, April 05, 2011
Tips voor al die zwangere vriendinnen van me
Hieronder een aantal persoonlijke tips. Doe er je voordeel mee ;)
- Slabbetjes met klitteband zijn handiger dan slabbetjes met drukknopen.
- Als je babykleertjes koopt, let dan op de rekbaarheid van de stof. Niets is zo vervelend als stugge armsgaten waar je zo'n klein babyarmpje doorheen moet trekken/duwen/proppen/wurmen.
- Na de geboorte krijgt je kindje direct een mutsje op het hoofd (tegen het afkoelen). Deze is dus direct vies en belandt dan een uur later in de wasmand. Tip: koop een oersimpel goedkoop mutsje voor direct na de geboorte en bewaar dat leuke mutsje voor een paar uurtjes later.
- Als je borstvoeding gaat geven, oefen dan in je kraamtijd met verschillende voedingshoudingen. Je kraamverzorgende kan daarbij helpen en je kunt er later echt profijt van hebben bij bijvoorbeeld beginnende borstontstekingen of andere leuke kwaaltjes (hier spreekt inmiddels helaas een kenner). Madonnahouding, rugbyhouding en liggend op je zij zijn de drie bekendste en handigste houdingen. Een borstvoedingskussen is erg handig om te hebben, al is het maar als extra kussen in je rug als je in bed zit te voeden.
- De Aventspenen lopen als een tierelier. Niet gebruiken bij snelle drinkers. Beter zijn de Difraxflessen en die schijnen ook beter tegen krampjes te zijn (deze fles moeten wij nog testen, maar hij staat al klaar).
- Pampers billendoekjes zijn zo irritant. Laatst een enorme (voordeel)doos gekocht en ik ben blij dat ze nu bijna op zijn. Elk doekje dat je pakt, blijft plakken aan het volgende doekje, waardoor je steeds een hele harmonica aan doekjes uit de verpakking trekt. Ja, zo gaan die irritante doekjes wel snel op.
- 12 hydrofiele luiers op de babyuitzetlijst? Koop er rustig wat meer. Je kunt ook nooit genoeg spuugdoekjes hebben en die langwerpige spuuglappen die je zo handig over je schouder kan leggen zijn ook ideaal.
- Kruikenzakken, je hebt ze in allerlei leuke kleuren en met leuke opdrukken. Wij mochten ze niet gebruiken, de kruik werd gewoon in een hydrofiele luier gepakt. En weet je, hij ligt toch onder de deken, dus die leuke kruikenzak zie je niet eens.
- Hetzelfde geldt voor aankleedkussenhoezen. Koop gewoon een stapeltje goedkope, simpele hoezen, want je gooit ze ook continu in de was - of je legt er als bescherming een hydrofiele luier overheen. Dus die leuke opdruk zie je dan toch niet.
- Koop een grote pot sudocreme voor op de commode en gebruik de kleine testpotjes die je in alle blije dozen vindt voor in de luiertas.
- Ga met je kindje onder de douche. Superleuk! Moet je wel iemand naast de douche hebben staan die de kleine aan kan geven en na het douchen weer aan kan pakken. Geen zeep gebruiken bij deze wasbeurt, anders glibbert je kind uit je handen.
- Badje of TummyTub? Als je toevallig aan beide kunt komen, probeer het dan ook beide eens uit tijdens de kraamperiode.
Wordt misschien vervolgd....
- Slabbetjes met klitteband zijn handiger dan slabbetjes met drukknopen.
- Als je babykleertjes koopt, let dan op de rekbaarheid van de stof. Niets is zo vervelend als stugge armsgaten waar je zo'n klein babyarmpje doorheen moet trekken/duwen/proppen/wurmen.
- Na de geboorte krijgt je kindje direct een mutsje op het hoofd (tegen het afkoelen). Deze is dus direct vies en belandt dan een uur later in de wasmand. Tip: koop een oersimpel goedkoop mutsje voor direct na de geboorte en bewaar dat leuke mutsje voor een paar uurtjes later.
- Als je borstvoeding gaat geven, oefen dan in je kraamtijd met verschillende voedingshoudingen. Je kraamverzorgende kan daarbij helpen en je kunt er later echt profijt van hebben bij bijvoorbeeld beginnende borstontstekingen of andere leuke kwaaltjes (hier spreekt inmiddels helaas een kenner). Madonnahouding, rugbyhouding en liggend op je zij zijn de drie bekendste en handigste houdingen. Een borstvoedingskussen is erg handig om te hebben, al is het maar als extra kussen in je rug als je in bed zit te voeden.
- De Aventspenen lopen als een tierelier. Niet gebruiken bij snelle drinkers. Beter zijn de Difraxflessen en die schijnen ook beter tegen krampjes te zijn (deze fles moeten wij nog testen, maar hij staat al klaar).
- Pampers billendoekjes zijn zo irritant. Laatst een enorme (voordeel)doos gekocht en ik ben blij dat ze nu bijna op zijn. Elk doekje dat je pakt, blijft plakken aan het volgende doekje, waardoor je steeds een hele harmonica aan doekjes uit de verpakking trekt. Ja, zo gaan die irritante doekjes wel snel op.
- 12 hydrofiele luiers op de babyuitzetlijst? Koop er rustig wat meer. Je kunt ook nooit genoeg spuugdoekjes hebben en die langwerpige spuuglappen die je zo handig over je schouder kan leggen zijn ook ideaal.
- Kruikenzakken, je hebt ze in allerlei leuke kleuren en met leuke opdrukken. Wij mochten ze niet gebruiken, de kruik werd gewoon in een hydrofiele luier gepakt. En weet je, hij ligt toch onder de deken, dus die leuke kruikenzak zie je niet eens.
- Hetzelfde geldt voor aankleedkussenhoezen. Koop gewoon een stapeltje goedkope, simpele hoezen, want je gooit ze ook continu in de was - of je legt er als bescherming een hydrofiele luier overheen. Dus die leuke opdruk zie je dan toch niet.
- Koop een grote pot sudocreme voor op de commode en gebruik de kleine testpotjes die je in alle blije dozen vindt voor in de luiertas.
- Ga met je kindje onder de douche. Superleuk! Moet je wel iemand naast de douche hebben staan die de kleine aan kan geven en na het douchen weer aan kan pakken. Geen zeep gebruiken bij deze wasbeurt, anders glibbert je kind uit je handen.
- Badje of TummyTub? Als je toevallig aan beide kunt komen, probeer het dan ook beide eens uit tijdens de kraamperiode.
Wordt misschien vervolgd....
Wednesday, March 23, 2011
Het leven als moeder...
... wordt bepaalt door het ritme van de voedingen
... is af en toe uitputtend
... maar is heel bijzonder en mooi
... en maakt al het andere onbelangrijk
's Nachts word ik wakker van een naar melk smakkend kind, en dan denk ik: "Hoe kan dat nou, ik heb hem er toch net weer ingelegd?" Maar een blik op de klok zegt me dat de laatste voeding alweer 3 uur geleden is en hij dus weer aan de beurt is. Ook schrik ik wel eens wakker in de veronderstelling dat ik tijdens het voeden in slaap ben gevallen en Anton nog bij ons in bed ligt. Ja, die nachten zijn op deze manier nog wel slopend. Maar we krijgen er veel voor terug: Een prachtig ventje met een heel tevreden blik waar we niet vaak genoeg naar kunnen kijken :D
Langzaamaan komen we in een nieuw ritme en begint mijn energieniveau weer wat te stijgen. Het is lente en het is heerlijk om met Anton in de kinderwagen een stukje te wandelen in de zon. Het schommelen van de kinderwagen wiegt hem vaak in slaap. Tussen de voedingen door is er altijd wel was die gewassen/opgehangen/opgevouwen moet worden, we hebben regelmatig kraambezoek en ik probeer ook elke middag nog wat te slapen. Zo vliegen de dagen en nachten voorbij zonder dat een dag echt begint of een nacht ten einde is. De tijd is niet meer verdeeld in blokken van 24 uur, maar in blokjes van gemiddeld 3 uur. Dat is wel even wennen!
Volgende week zal Anton zich wat moeten aanpassen aan mama's ritme, want ik wil weer een avondje weg (koor repetitie). We zijn benieuwd of we net voor, en dan net na de repetitie een voeding kunnen plannen. Voor alle zekerheid zal ik een flesje gekolfde melk in de koelkast zetten ;) Dat is ook weer wat nieuws voor ons: mama die gaat kolven, papa die een flesje gaat geven en Anton die uit een flesje moet drinken! Spannend!
... is af en toe uitputtend
... maar is heel bijzonder en mooi
... en maakt al het andere onbelangrijk
's Nachts word ik wakker van een naar melk smakkend kind, en dan denk ik: "Hoe kan dat nou, ik heb hem er toch net weer ingelegd?" Maar een blik op de klok zegt me dat de laatste voeding alweer 3 uur geleden is en hij dus weer aan de beurt is. Ook schrik ik wel eens wakker in de veronderstelling dat ik tijdens het voeden in slaap ben gevallen en Anton nog bij ons in bed ligt. Ja, die nachten zijn op deze manier nog wel slopend. Maar we krijgen er veel voor terug: Een prachtig ventje met een heel tevreden blik waar we niet vaak genoeg naar kunnen kijken :D
Langzaamaan komen we in een nieuw ritme en begint mijn energieniveau weer wat te stijgen. Het is lente en het is heerlijk om met Anton in de kinderwagen een stukje te wandelen in de zon. Het schommelen van de kinderwagen wiegt hem vaak in slaap. Tussen de voedingen door is er altijd wel was die gewassen/opgehangen/opgevouwen moet worden, we hebben regelmatig kraambezoek en ik probeer ook elke middag nog wat te slapen. Zo vliegen de dagen en nachten voorbij zonder dat een dag echt begint of een nacht ten einde is. De tijd is niet meer verdeeld in blokken van 24 uur, maar in blokjes van gemiddeld 3 uur. Dat is wel even wennen!
Volgende week zal Anton zich wat moeten aanpassen aan mama's ritme, want ik wil weer een avondje weg (koor repetitie). We zijn benieuwd of we net voor, en dan net na de repetitie een voeding kunnen plannen. Voor alle zekerheid zal ik een flesje gekolfde melk in de koelkast zetten ;) Dat is ook weer wat nieuws voor ons: mama die gaat kolven, papa die een flesje gaat geven en Anton die uit een flesje moet drinken! Spannend!
Subscribe to:
Posts (Atom)



